Maureen op z'n Paraguayaans

-  De grote studentendesfile van de 14 de mayo, dia de la independencia, het was al maanden dat alle leerlingen van de verschillende schooltjes zich enthousiast aan het voorbereiden waren, 14 mei is een dag waar lang op voorhand al naar uitgekeken wordt. Al in de vroege uurtjes kwam de politie de hoofdstraat afbakenen (de enige geasfalteerde) en werd een camion omgevormd tot eretribune waar de meest `belangrijke`mensen van mijn dorp plaats zouden nemen. Het werd een enorme stoet vol paraguayaanse vlaggen, majoretten, fluitjes en trommels. De scholen namen het tegen elkaar op en dat leidde tot soms echt prachtige voorstellingen. Met aan de zijkanten een chaos van chipa- en rommelverkopers en overfiere fototrekkende ouders. Bij de afsluiters van de stoet desfileerde ook de `pastoral del niño`, waar ik enthousiaste medewerkster van ben geworden. Ik kreeg de eer om met de organisatievlag ons gedeelte te openen…

-  Pastoral del niño, mijn vrijwilligerswerk, een van de belangerijkste rode draden in mijn paraguayaans jaartje. Het is een organisatie van enkele sterke vrouwen die zich met hart en ziel inzetten voor de armste kindjes van mijn dorpje. Elke donderdag is er trouwens `encuentro` waar we allemaal samen de zotste spelletjes spelen en waar er verse voedende sojamelk wordt klaargemaakt met een heerlijk vieruurtje. In de pastoral zijn onze kindjes even ver weg van hun harde realiteit en de soms echt zwaarwegende thuissituatie. Het is echt mooi om te voelen hoe die kindjes allemaal een voor een openbloeien en zich omvormen van verlegen stillerds tot speelse kapoenen! Bovendien is elke eerste donderdag van de maand een speciale `weegdag`, alle kindjes groot of klein worden aan de unicefweegschaal gehangen om zo in hun boekje opgevolgd te kunnen worden. Gabi, een vrijwillige peruaanse dokter komt ons die eerste donderdagen steeds wat helpen, echt een schat van een vrouw.
Een van de eerste maanden van mijn jaar heeft de pastoral een familie van het vuilnisbeld gehaald, zij leefden in de meest mizerabele omstandigheden, een alleenstaande zwangere mama met haar 5 kindjes onder de 9 jaar… Allemaal ondervoed en met tientallen beestjes in hun voeten. Ze hebben een klein houten huisje voor hen vastgekregen niet ver van mijn huis, sindsdien hebben ze mij ingeschakeld om een oogje in het zeil te houden, een tijdje ging ik er elke morgend middag en avond medicatie brengen en nu ben ik echt aan mijn schatjes gehecht geraakt… Ze hebben niet de minste opvoeding en zijn zo verschrikkelijk kapoenerig maar het zijn mijn dikste lieverds ooit. Ik ga het echt moeilijk hebben om afscheid van hen te nemen…

-  Sinds zijn 16de werkte mijn gastpapa als palmboomhakker in de jungle, zij sloegen om de zoveel maand nieuwe kampplaatsen op en trokken zo steeds verder en dieper naargelang de voorraad palmbomen. Waar ze op uit waren is palmito of palmhart, het binnenste gedeelte van het bovenste stukje palmboom, een dure delicatesse. Later begon papi met mami aan de chacra, onze boerderij, maar nu gaan ze voor extra centjes weer een drietal maand per jaar in de palmitosfabriek werken. Hun taak is daar nu (met slechts 2 paar andere helpende handen) de versgekapte palmboom tot volle palmitoblikken te verwerken, en daarvoor komt een heel proces aan te pas. Ze vertrekken smaandags in de vroege uurtjes en komen pas de vrijdag of zaterdag terug thuis, gedurende de week bleef ik dus bij mijn nichten slapen, fun alom. Maar ik ben natuurlijk ook een weekje mee naar de fabriek getrokken! Echt een onvergetelijke ervaring meer… In the middle of nowhere, in putje jungle is er een heel werkersleventje uit de grond gesprongen, een hard werkersleventje, het was enkele dagen zwaar doorwerken, maar ben er gelukkig ook enkele keren kunnen tussenuitspringen om op verkenning te gaan! Er hangt echt een zalig junglesfeertje, duizende felgekleurde vlindertjes vergezelden me bij elke wandeling. Het geeft je zo`n zin de wildernis in te duiken maar ik had beloofd niet van de padjes af te wijken, het is zo al moeilijk genoeg je weg terug te vinden J… Ik ben een boom vol onrustige toekans voorbijgelopen en een aantal coati`s tegengekomen, het was zalig gewoon even te blijven stilstaan en te genieten van de geluiden van de wildernis, de wind door het bamboegebladerte of af en toe een scherp vogelgekrijs. Ik werd overladen door een soort energie en diepe bewondering voor de puurheid van die wilde natuur, moeilijk te omschrijven gevoelens.
Met de vrouw van het huisje naast ons heb ik veel gelachen, zij heeft me een avond geroosterde coati doen proeven, extraño… Haar man heeft bij het omkappen van een palmboom een klein hertje gewond, dat is nu hun nieuwe huisdiertje, ze verzorgen het beestje en geven melk met de papfles van hun peuter.

-  Ik heb uiteindelijk ook de kans gehad de fameuze watervallen van Iguacu een bezoekje te brengen. Samen met mijn broer, zijn vriendin, mijn zus en een andere vriendin hebben we er een dol uitstapje van gemaakt. Echt impressionant de enormheid van die cataratas, prachtig. Maar zeeeer toeristisch, Was het al lang niet meer gewoon toeristen tegen te komen, deed even raar, heb zelfs mensen hollands horen spreken…

-  Ben in contact gekomen met de zustertjes van mijn dorp. Zij maken deel uit van de pastoral indigena, werken met de indianen, vechten voor hun grond en hun rechten in het algemeen. Heb ondertussen zoveel meegemaakt met hen. Alles begon een zekere zaterdag wanneer we naar een stam gingen reizen om hen de titel van hun grond (eigendomsbewijs) te overhandigen die ze na jaaaren vechten van de overheid hebben vastgekregen. Om de belangerijke feiten te vieren hielden ze een groot feest, een koe werd geslacht en er werd veel gedanst. Ik heb voor de eerste keer ginder ook hun heilige drank geproefd, een zwaar mengsel van fruit, honing en suikerriet, mijn maag is er twee dagen van slecht geweest.
De woensdag daarop belden de zustertjes me om mee te gaan helpen op de manifestatie  in San Alberto, omwille van de corrupte fiscalen die de titel van een andere stam zijn grond moeten geven. Sinds die dag ben ik niet meer naar school gegaan. Dezelfde avond nog zijn we met alle indianen met vrachtwagens in ciudad del este aangekomen waar we een week lang op een stadsplein gekampeerd hebben, andere vredevolle manifestatie, voor het regeringshuis van Alto Parana, hun provincie.
Hun probleem is een beetje ingewikkelder, in het kort: Omwille van de bouwplannen van Itaipu, het energiemonster, de grootste waterkrachtcentrale ter wereld, is deze indianenstam plots van zijn oergrond verjaagd geweest, de overheid had hun een ander stuk grond beloofd, waar ze naartoe zijn getrokken maar waar ze natuurlijk nooit de titels van gekregen hebben… Tot de dag van vandaag zijn ze voor hun grond aant het vechten want langs alle kanten wil er bewezen worden dat anderen de zogezegde eigenaars zijn. Daarbij komt nog eens dat een 8tal maand geleden een groep zogezegde *campesinos sin tierras* (boeren zonder grond) hun gebied zijn binnengevallen. Zij kappen al hun bos om en doen aan illegale houthandel met brazilie… Geen hout, geen bos, geen leven voor de indianen… We gingen dus voor het regeringshuis blijven totdat de politie met ons meeging om de campesinos te verjagen. Wat een moeilijke zaak is aangezien politie hier corruptie betekent en die eigenlijk hun voordelen uit die handel aan het halen waren.. snap je het al een beetje? Ik heb geluk gehad twee nachten in de hangmat te kunnen slapen, de andere nachten was het op de harde grond te doen. Midden op het stadsplein een kampvuur gemaakt om te koken en warm te blijven en tussen vier bomen zwarte plastiek gehangen om ons te wassen… We hadden daar echt NIETS, maar we hebben het overleefd en nooit de moed opgegeven, wat het belangrijkste is, met de kindjes heb ik van plastieke zakken een bal gemaakt om te spelen, heb er nu veel vriendjes bij J Stilletjesaan ben ik in de groep geintegreerd geraakt, zelfs mijn guarani (de indianentaal) is erop vooruitgegaan. Elke avond hielden ze hun rituelen, voor de goede loop van de zaken en ook eens tegen de regen die op komst was (en het heeft niet geregend!!)… Ze hebben me leren dansen. We hebben ook een lange proteststoet door het centrum centrum van ciudad del este gehouden, volledig vredevol, met spandoeken en de ouderen op kop, met hun pluimenriemen en rammelaars, gebeden zingend. Het was een raar contrast daar midden in het centrum van de zwartehandelstad, chaotische kooplustige mensenmassa en een flikkerende kermis met als hoofdatractie de doldraaiende *evolucion*… Maar op een dag stond ineens de politie klaar om mee te gaan, en hier begon de strijd tegen de campesinos…

Goh mensen, ik wil echt nog zoveel meer vertellen, er is echt zooooveel gebeurd zoals ik al zei, maar val bijna van mijn stoel van de slaap, het is al bijna 2u snachts hier nu… (en gisteren wast een verjaardagsfeestje van een vriendin…) morgen (straks) moet ik om 5 uur opstaan om mijn reis te starten! Ik ga jullie laten mi amores…
HASTA LUEGO

Maureen

Een klein en simpel houten huisje tussen de bebosde heuvels die als paddestoelen uit de grond springen. Duizenden vogeltjes van alle kleuren en formaten die vrolijk sjielpend de vroege morgend verwelkomen. Enkele koeien staan even verderop al te wachten op hun melkmoment, schapen komen de heuvel afgehuppeld en de varkens zijn uit hun laatste dromen aan het ontwaken. Beneden, waar het beekje met zijn prachtige watervalletjes nu nog ongestoord en rustig blijft verderkabbelen zijn de paarden hun eerste grassprietjes naar binnen aan het sturen. Rond het huisje krioelt het al van de kippen, eenden, ganzen en kalkoenen als de haan nog eens fier zijn ochtendkreet laat horen. Het zachte briesje waait door de palmbomen en doet de groene vlakte ritselen. Wanneer de zon zijn eerste straaltjes hierover loslaat worden ook in het huisje de eerste ogen opengeknipperd. Het is bijna 5 uur ‘s morgens, het leven komt tot leven.
Welgeteld 6 ochtenden ben ik in dit sfeertje wakkergeworden. Midden in de natuur, op het ritme van de natuur. Mijn tante heeft me voor een weekje meegenomen naar de ‘chacra’ van de grootouders. Twee actieve lieverds, harde werkers. Het zijn twee echte ‘campesinos’, zoals ze hier de plattelandsmensen noemen. Na alle reisjes die ik hier al kunnen maken heb en hoe goed ik het er ook naar m’n zin had, van deze laatste reis heb ik zeker weten het hardst genoten. Het was die immense groenheid en puurheid waar ik helemaal weg van was. Hoewel er slechts een tiental kilometers hen van Pedro Juan Caballero verwijderen, je hebt 3 uur nodig om er te geraken. De aardeweg is echt onberijdbaar. Tot mijn grote vreugde zijn mijn nicht en ik omwille van de te zwaargeladen auto met de bus moeten gaan, veel spannender, de bus nemen in Paraguay is altijd een avontuur op zich, zeker op het platteland. Hoewel we drie uur hebben rechtgestaan in een overvolle zweetverwekkende rammelbus die niet alleen mensen maar ook 2 kippen en een hele boel inkopen vervoerde, die bij elke hobbel en bobbel dreigde uit elkaar te vallen, waarvan om de zoveel tijd bij het stilvallen de motor opengeslagen werd en waarvan een band ontplofte, zat de sfeer er echt wel in. Paraguayanen zijn babbelaars, boven het gerammel van de bus uit babbelde iedereen met iedereen over vanalles en nog wat. Ik werd voor de zoveelste keer uitgevraagd over de oorsprong van mijn blanke huid, ookal heeft die ondertussen al een bruiner tintje gekregen. Ik moest even mijn lach inhouden bij vragen als: “Eten jullie daar ook vlees?” of “Bestaan er ginder ook bomen?”… En ondertussen gleden er zalige landschappen vol oneindig groen reliëf aan de gebarsten vensters voorbij, de bergketen van Amambay.
Eindelijk in het huisje aangekomen, na die intens beleefde uurtjes chaos, was het heerlijk overschakelen naar een kalm en rustig sfeertje dat ons de rest van de week niet meer zou loslaten. Ondanks de verre aanwezigheid van enkele buren leek het of alleen wij daar midden tussen het groen leefden. Ik ben gaan houden van hun simpele manier van leven. Geen doushe, sofa’s, tv, elektrisch fornuis, zelfs een kraan bestond er niet. Het enige drinkbare water kwam uit een zelf aangelegde buis dat buiten uit de grond stak, koken gebeurde op het door de opa gemaakte fornuis, en bakken in de ‘tatakwa’, een van modder gemaakte oven dat na het verwijderen van je vuur een hele tijd gloeiend heet blijft. Je boodschappen ging je achterin de chacra in het houten wc-hokje doen, een ander houten hokje was voor de dagelijkse wasbeurt, waar je met behulp van je emmers water, je van varkensvet gemaakte zeepklomp (bizar he?!) en je ‘esponja natural’ (een plant die als spons gebruikt wordt), al de rode aarde van je lijf en uit je haar moest proberen te krijgen… een hele klus aangezien we elke dag in het riviertje zwommen en in de modder stoeiden…
We hadden echt geen tijd om er ons te vervelen, we zijn heuvels door de wildernis heen opgeklommen om te genieten van de prachtige uitzichten, hebben paardgereden (in mijn geval: graak op het paard en trek je plan), koeien bijeengedreven, medicijnplanten in het bos gaan zoeken, wandelingen gemaakt, met de oma kaas gemaakt, liters en liters terere gedronken, een papegaai gevangen, heb een nachtje buiten onder de overvolle sterrenhemel in de hangmat geslapen, veel voetbal gespeeld, met de mannen heb ik 2 kippen, een eend, schaap, varken en wild boszwijntje helpen slachten waarvan ‘s avonds grote stukken op ontvelde takken gespiesd werden en boven het vuur werden gehangen. Ik kreeg de eer om de varkensdarmen met het goed bijgekruide bloed te vullen en zo voor de eerste keer zelf een bloedworst te maken, slijmerigheid alom. Die werd dan samen met de kop in een enorme ketel aan het koken gebracht. Ik moet wel toegeven dat mijn bloedworst voor mij eigenlijk echt niet te eten viel, terwijl de rest er maar niet genoeg van kon krijgen. Het vlees daarentegen is hier een heerlijkheid, net zoals de maïs die ze tussen de hete houtskool leggen. Met de vrouwen heb ik ‘chipa’ klaargemaakt, de typische paraguayaanse broodjes, gemaakt van maïs en mandioca-bloem, die op grote bananenbladeren gelegd worden om in de tatakwa te bakken, dat geeft hen naar tschijnt een aparte smaak. Verder hebben we een grote giftige slang ontdekt, vlug de nonkel gaan roepen, hij is er niet in geslaagd te doden maar gelukkig is zij daar ook niet in geslaagd… En nog zoveel andere dingen die ik daar samen met deze lieve mensen heb meegemaakt. Het deed weer eens pijn afscheid te nemen.. Heb zohard genoten van mijn weekje verzonken in het groen, ver weg van de buitenwereld, ver weg van alles, waar die mensen leven in het midden van de natuur en op het ritme van de natuur, met de zon gaan slapen en met de zon opstaan… Zij hebben nu voorgoed een plaatsje tussen de zovele stevige paraguayaanse herinneringen en in het paraguayaanse gedeeltje van mijn hart dat steeds maar groter wordt… ROHAYHU CHE PARAGUAY!

Con cariño,
Maureen

Afs had alle intercambisters opgeroepen om naar het hoofdkwartier van de organisatie in de hoofdstad van Paraguay te komen, ons visum moest vernieuwd worden. Uren hebben moeten wachten aan een of ander ministerie maar we verveelde ons zeker niet, het was echt fijn om weer met iedereen te kunnen babbelen, ervaringen te delen, gekke verhalen uit te wisselen. Hoewel in één dag alles al geregeld was had ik toch voor de zekerheid voor een aantal dagen kleren mee (met afs Paraguay weet je maar nooit, al genoeg die dat kunnen bevestigen..) dus ik was zeker niet van plan meteen al weer de bus in te stappen. Ik bleef er tot mijn kleren op waren, vier dagen. Mijn eerste nachtje in Lilians huisje doorgebracht, boven een klein winkeltje, lieve en heel gastvrije familie, best gezellig. Tweede nacht eigenlijk niet echt geslapen, uitgeweest met andere afs’ers, in de vroege uurtjes in het huis van Vincents gastfamilie 3 matrassen op het groot balkon gesmeten, nog even liggen babbelen onder de volle sterrenhemel, iets meer dan een uurtje geslapen, de leuk ingerichte badkamer ingesprongen (zijn gastmama is architecte) en hop naar mijn afspraakje met Stefanie waar ik de volgende 2 dagen mee zou doorbrengen… Samen met haar ben ik op verkenningstocht door Ascuncion getrokken, veeeeeele grote gebouwen gezien, een wandelingetje langs de grote rivier gemaakt, gesocialized met de mannen van de grote oorlogsboot en zo een kleine rondleiding gekregen, 2 keer door paraguayanen gewaarschuwd geweest niet het sloppenwijkje aan de rand van de rivier binnen te lopen, (je zou daar niet levend meer uitkomen… zelfs politie komt daar niet in), een enorm ijsje gegeten (selfservice!), spulletjes gekocht op de hippiemarkt, museums bezocht en even tot op het dak geklommen (zaaaalig uitzicht), de rivier per bootje overgestoken en middag gaan eten in de familie van de ‘kapitein’, hij heeft ons daar aan de andere kant van de rivier ook een rondleidinkje gegeven in de chaco’i en op de terugtocht werd zijn bootje volledig in onze handen gelaten! Stefanie is een fotocursus aan het volgen daar, ben met haar klas mee op excursie geweest, het platteland op, de bosjes in, daar ben ik nog het liefst. Ze heeft me ook tot bij haar werk gebracht (zij volgt vrijwilligersprogramma van Afs, ik schoolprogramma), werkt in een ngo ‘tierraviva’ dat voor de rechten van de indianen van de Chaco vecht. Echt interessant werkje en iedereen was er supervriendelijk, ze zit er echt goed denk ik.
Zondagavond tevreden over mijn tripje Ascuncion de grote bus opgestapt om mijn nacht in de oncomfortabele zeteltjes door te brengen…

Al een heel tijdje geleden ben ik met Kyle naar Concepcion getrokken, een van de oudste steden van Paraguay, volledig in het noorden aan de rand van de Chaco, het hete, zeer droge en onvruchtbare gedeelte van Paraguay waar bijna niemand woont. We hebben er een paar dagen goed gezweten, moesten om het half uur onze grote thermos ijswater bijvullen… Wat hebben we daar nu allemaal weer gedaan? We sliepen in het rijke gastgezin van Cassandra van de USA, met z’n drietjes hebben we de eerste dag een paardenkar omgekocht om ons een toertje door de stad te brengen, zalige manier om wat meer te verkennen! Op straat liepen er gewoon koeien los, varkens, wat je maar wil, zelfs straatpaarden vind je er, als ze niet het gras van de stadspleinen aan het afmaaien zijn, zitten ze tussen het vuilnis te snuffelen… heel opvallend was ook het aantal brommers…, niet voor niets dat Concepcion de stad der moto’s genoemd wordt! Bij de enorme fruitmarkt zijn we afgestapt en hebben we een flinke vooraad ingeslagen, wat we op het moment zelf nog niet opgegeten hadden gingen we in het huis van Vincent (BE) bewaren om er de volgende dag een lekkere fruitsla mee te maken, maar wat we niet voorzien hadden is dat zijn gastzussen die avond ineens enorm veel zin in fruit gingen hebben,… dan toch maar geen fruitsla ;-) Met Cas zijn we ook gaan helpen plantjes planten in een klein schooltje van de arme buurt, tot de grote vreugde van de vele enthousiaste leerlingetjes. Het schooltje was er echt erg aan toe, het dak was niet eens volledig afgemaakt omdat er geen geld meer over was van de donnaties. Ze heeft ons ook tot bij de verstopte bakkerij gebracht, een illegaal handeltje met echt zooooo heerlijk zoets! Zij zijn de schuld van de verdikking van de meeste afs’ers daar…hihi. Samen met de anderen hebben we ginder trouwens veel leuks beleefd, Mic (USA) en Elouise (FR) hebben ons een rondleiding gegeven door de vele chaotische overdekte marktjes, we hebben met hun Paraguayaanse vrienden kennisgemaakt en boven in het grote standbeeld, de trots van de stad, veel terere gedronken. We hebben ook veel tijd doorgebracht aan de rand van de rivier, de ‘rio Paraguay’, die Paraguay doormidden snijdt, de Chaco van de Oriental scheidt, het droge van het vruchtbare. Zonsondergang is er echt de moeite waard! Prachtig dat stukje Concepcion. Samen met Vincent hebben we ons aan de grote oversteek gewaagd, veel mogen zwemmen, de stroming liet zich toch wel voelen. Naar t schijnt is die oversteek de zwemproef van de concepcionisten om hun brevet te halen! Een andere dag zijn we met Mic en een vriend van hem per roeibootje de Chaco ingegaan, een serieuse wandeling gehouden, een kerkhofje ontdekt met te veel kleinere grafsteentjes… en tot boven in de smalle klokkentoren van het prachtige kerkje geklommen, ben door het houten laddertje gezakt maar gelukkig niets gebroken ;-). Op onze terugweg begon het ineens veel te hard te waaien, we kwamen plotseling in een heuse zandstorm terecht, met de ogen half toegeknepen, bijna blindelings tot bij de bootjes gelopen en gemaakt dat we vlug terug aan de overkant waren. Diezelfde dag nog ons aan een fietstocht gezet, met als doel de grote brug te bereiken, onderweg mijn eerste slang gezien en een gigaspin, maar we zijn nooit tot bij die brug geraakt, veel gesukkel met een van de fietsen en toen het al donker begon te worden was het maar beter om terug te keren. Die brug vormt zich ‘s nachts om tot prostitutieplaats en staat berucht voor zijn vele nachtelijke overvallen.
Nog een nachtje goed gaan feesten in het plaatselijke discotheekje samen met de andere afs’ers, pakje friet gaan eten (heimwee… stuur me belgische friet!), en een heerlijk ijsje gaan eten in de bar ‘Los Amigos’… En we waren klaar voor onze avontuurlijke teruchttocht in 3 verschillende lange afstandsbussen, met 5 uur wachten op onze tweede bus, het tegenkomen van een vastgeketend aapje en de ontmoeting van een handjevol vriendelijke of heel aparte reisgenootjes.

Canindeyu, het departement van Paraguay waarin ik woon, zit vol met kleine riviertjes, watervalletjes en beekjes die door de wilde bossen stromen. Als we het niet meer uithouden van de warmte trekken we het koelere woud in en genieten van een zalige verfrissing in het ijskoude water… Zo ben ik vaak in de riviertjes van mijn eigen chacra gaan zwemmen maar ook een heel aantal keer met anderen op verfrissingstocht getrokken… De eerste foto’s zijn genomen toen ik met mijn vrienden op uitstapje was, in het putje van de zomer gingen we ons hier ongeveer elke zondag van de hitte verschuilen. De andere fotoos zijn een avonturentochtje meer door de watervalletjes van onze eigen chacra…
Ps: Enkele dagen geleden bracht mijn gastpapa bij het terugkomen van de chacra nieuws waar we allemaal even doodstil van werden... In onze zalig grote visvijver waar wij al zoooveel in gezwommen, gespeeld en geploeterd hebben, is een krokodil gespot... Tot nu toe was het slechts een gerucht, velen beweerden het beest al gezien te hebben maar niemand geloofde het. En nu toen mijn papa daar een frisse ochtend zat te vissen zag hij de ‘Jakare’ op een boomstronk liggen, zich verwarmend onder de zonnestralen...
Wij hebben enorm veel geluk gehad...

De verjaardag van onze opa! Dat was een hele bedoening. Heel de familie ging zich ginder in het departement van San Pedro verzamelen, in het midden van Paraguay, de geboorteplaats van opa. Samen met de familieleden die bij ons in ons dorpje woonden hebben we een minibusje gehuurd, midden in de nacht vertrokken, hobbelend en bobbelend over de lange aardewegen, op een gegeven moment werden we bijna allemaal verstikt door een grote stofwolk die het busje binnengevlogen kwam (er reed een vrachtwagen voorbij). Onderweg heb ik voor de eerste keer van de zoete mate geproeft die mijn tante als geen andere kan klaarmaken. De speciaal daarvoor voorziende houten beker wordt volgestopt met gedroogde bladeren van de mate-plant gemengd met geraspte kokosnoot en er middenin steekt een soort van metalen zeefrietje. De beker wordt elke keer met gesuikerde melk bijgevuld door de serveerster en zo aan iedereen doorgegeven, een heerlijkheidje.. We waren niet de eersten die bij opa toekwamen en elk moment kwam er meer en meer familie aangereden, veeeeeel familie dat mijn opa heeft, zelfs mijn gastzussen kenden niet iedereen… Hier in Paraguay ligt het aantal kinderen per gezin serieus wat hoger en een zwangere 17-jarige is echt geen uitzondering…(twee van mijn klasgenoten zijn zwanger en eentje al getrouwd). Mijn opa had dan ook al een hele boel achterkleinkindjes… Er werd die dag een grote bbq gehouden (nee toch!), ze hadden voor de gelegenheid hun mooiste varken geslacht, de kop was blijkbaar voor allen een delicatesse maar ik kon er toch niet meer van binnenkrijgen dat dat wat ze mij verplicht hadden te proeven… Dat allemaal vergezeld door veel ‘sopa paraguaya’, een soort van gezouten maïstaart en natuurlijk de onontbreekbare mandioca. Er werd veel gekaart, gezongen en gelachen, met de schattige biggetjes gespeeld en een hoop appelsienen geplukt. Met mijn neef ben ik een bezoekje gaan brengen aan de vriendelijke buurman, hij heeft ons een rondleiding gegeven in zijn bananenplantage, twas net of er geen einde aan kwam… harde werker die vent, echt impressionant. Hij heeft ons 2 enorme trossen meegegeven waar iedereen enthousiast heeft van kunnen smullen. Aan de opa merkte je dat hij het best naar zijn zinnetje had, het werd een meer dan geslaagd feestje waar iedereen veel van genoten heeft.

Ik, als kaasfanaat in hart en nieren, moest me op dat vlak toch wel even aanpassen toen ik hier in Paraguay aankwam. De enige kaassoort dat hier in de huisjes te vinden is, de ‘queso paraguayo’, hebben ze mij hier de eerste dag al met volle trots doen proeven; rubberig en smaakloos, eigenlijk gewoon niet te eten. En ligt aan de basisch van ongeveer alle paraguayaanse gerechten… Gelukkig ben ik er met de tijd toch een beetje aan gewend geraakt en heb ik zelfs ontdekt dat als je de kaas tussen een broodje boven het vuur houdt, het echt nog wel iets lekkers kan zijn. Judith, een vriendin van de familie, heeft me op een dag met de moto totbij haar chacra gebracht om die kaas eens zelf te gaan klaarmaken. Daarbij komt een heel proces aan de pas… wij hebben een speciaal product gebruikt om de metamorfose van de melk in gang te zetten, maar vroeger, toen al dat productgedoe nog lang niet bestond, gebeurde dat met ‘cuago’, iets van het binnenste van de koe dat hetzelfde effect zou hebben. Er kruipt in ieder geval veeeeel tijd in kaasmaken. Gedurende de lange wachttijden hebben we het eten van de varkens klaargemaakt, fruit geplukt en heeft ze mij heel haar chacra laten zien. Het is echt gek hoe graag ik in chacras vertoef. Net of al die varkens, koeien, kippen, andere beesten, fruitbomen, plantages en wilde bosjes mij een speciale energie instralen… Ben er helemaal van weg.

Ben er met mijn oudste zus Adelaida voor een weekje tussenuitgekropen en de argentijnse bodem gaan verkennen. Met de bus naar Buenos Aires en logeren bij vrienden van haar, dat was het enige dat vastlag, wat we ginder precies gingen doen lieten we aan het lot en de goede wil van de hogere krachten over. De eerste dagen liepen we eerlijk gezegd wel een beetje verloren, namen de bus, de trein en zelfs de ondergrondse, doelloos van de ene kant van de stad naar de andere, maar wel de ene ontdekking na de andere. Nietsvermoedend en zonder te beseffen wat het uiteindelijk zou gaan voorstellen waren we de trein bij het begin van het spitsuur opgestapt, lekker druk en een aangenaam sfeertje, ijsje gekocht van de arme frigoboxjongen, de “KRANTEN, KRANTEN”-man en de horlogeman gewoon laten voorbij lopen en ons zalig in de wind van de deuropening gezet, de meeste treinen doen ginder de moeite niet om hun deuren te sluiten tussen elke stopplaats, net zoals de bussen in Paraguay. Maar dat gezellig sfeertje kon niet blijven duren, de mensen kwamen elke keer met meer en meer tegelijk de trein ingestroomd, er werd geduwd en gepropt, gezweet en geroepen, de hitte werd steeds onverdraaglijker, totdat we besloten toch maar eens af te stappen… En daar stonden we dan, eindelijk verlost, met grote ogen aan het staren naar het wegrijdend sardineblikje op wieltjes waar zeker 6 keer meer sardientjes ingepropt staken dan dat er plaatsen voorzien waren. Aan elke deuropening hingen er zeker nog eens 10 te bengelen, hun leven hing af van dat kleine plaatsje waar slechts een van hun voeten op ruste en het uithoudingsvermogen van de persoon die voor hen hing. Dat allemaal om toch maar snel genoeg in hun huisje te graken. Tijdens een andere treinrit, (dit keer het uur wat beter uitgekozen) kregen we onverwachts een stukje harde realtiteit onder onze ogen geschoven, eerst leek de trein gewoon door een vuilnisbeld te rijden maar even later ontdekten we dat er tussen al het vuilnis ook huisjes te zien waren, onze rit bleek een sloppenwijk te doorkruisen. Toen we later in de stad een schattig jongetje met een enorme kar vol vuilnis zagen voorbijslenteren wisten we waar die naartoeging… slik.
De herinnering aan dat jongetje gaf ons diezelfde middag nog de moed om vol te houden en niet zomaar te klagen toen we 3 uur in de vlakke zon moesten aanschuiven voor de gele koorts-inenting van mijn zus. Na een tijdje kwam daar zelfs de televisie tevoorschijn en werd er gratis water uitgedeeld. Paraguay zit echt slecht wat de gele koorts betreft, steeds meer en meer gevallen, er worden overal massaal inentingen ingespoten.
Toen we het ministerie van volksgezondheid verlieten trokken we op ontdekkingstocht door het centrum centrum: imense gebouwen, niet gewoon wolkenkrabbers maar meer precies echt grote robuuste gebouwen maar dan 5 keer groter, snap je? We hebben ook de fameuze obelisk en de ‘9 de julio’-laan met zijn 8 rijbanen gezien en een aantal grote shoppings (op aandringen van mijn zus ;-)), op een gegeven moment dacht ik echt dat ik door Brussel aan het lopen was, wat velen mij al graag hadden verteld kreeg nu mijn bevestiging: Buenos Aires is zeker een van meest op europa lijkende latinosteden. In elk geval veel meer dan eender welke paraguayaanse stad.
Een dag zijn we tot in ‘Caminito’ geraakt, een übertoeristich buurtje, en het feit dat we daar samen met een volle duitserbus toekwamen gaf nog meer die indruk…  Zijn grootste faam haalt Caminito uit zijn kleurigheid en tangodansers, elk huisje heeft een ander kleurtje en voor vele restaurantjes vindt je dansende klantenlokkers. Op straat wordt er ook gezongen en muziek gespeeld, worden er schilderijtjes verkocht en veel fotoos getrokken. De sfeer deed me een beetje denken aan ons avondje Monmartre in Parijs.
Claudia, een vriendin van mijn gastmama die we waren gaan bezoeken, heeft ons een avondje samen met haar gezin de stad op z’n nachtelijks doen verkennen. Buenos Aires by night. Eerst met de auto een hele gidsing gekregen, en nadien al wandelend verdergetrokken, alles verlicht, muziek in de straat, hier en daar een bijeengegroepte massa toeschouwers genietend van een portie straattheater, eentje hebben we bijna volledig bijgewoond, niet alles van verstaan maar wat ik verstond was hilarisch… we hebben goed gelachen en ons echt geamuseerd die avond. Voorbij middernacht getrakteerd geweest op een heerlijke pizza (die in Paraguay echt niet te vinden zijn) en nadien in de auto gestapt voor een laatste vuelta. Zo zijn we nog in de travestietenstraat terechtgekomen, zeker een 40tal mannen in strakke rokjes en topjes (zelfs eentje in blote nepborsten) die daar op z’n aantrekkelijkst aan de rand van de straat stonden te wachten… Best grappig.
De zondag hebben we op het platteland doorgebracht, de familie waarbij we logeerden neemden ons mee naar ‘Entre Rios’, aan de rand van de rivier een grote argentijnse bbq gehouden, gevist en niet veel gevangen, veel gezwommen en getrakteerd geweest op een 2 urige boottocht in een luxejachtje.
En zo hebben we dus elke dag met een paar nieuwe avonturen kunnen vullen, het was zeker de moeite waard en ik ga dat reisje niet snel vergeten… In de 18-urige busreis een spaans boek uitgelezen (Relato de un náufrago), veel gebabbeld met de zustertjes die naast mij zaten en uit het zelfde departement van Paraguay kwamen als wij, en een paar lessen guarani (de taal der mestiezen) van mijn zus gekregen … Vanuit Ascuncion dan voor 6 uur in de bus naar de andere kant van het land, in the middle of nowhere, klaar om weer in mijn Paraguayaans leventje te duiken…

En nu dat we februari al flink ingelopen zijn is het hoog tijd om wat over nieuwjaar te gaan vertellen he ;-)
Ik heb het geluk gehad uitgenodigd te zijn geweest door de familie van een vriendin om de jaarwissel in Brazilie te gaan vieren! Mijn roodwitblauw verkleurde voor een tijdje geelgroen. Het werd een dol weekje ‘Rio Gran Do Sul’, het zuiderste departement van het immense Brazilie, het departement der ‘Gauchos’, zo noemen ze de inwoners, de chimarao-drinkers, de mannen met de wijde bombacha-broeken.
Na een +-16 uur durende busreis en nog een anderhalf uurtje in de wagen kwamen we bij onze eindbestemming: de chacra van mijn vriendins grootouders, midden in het braziliaans platteland, tussen de braziliaanse boeren met strooien hoedjes, de uitgestrekte mais en sojaplantages, de wilde bosjes, de hobbelige aardewegen, de aparte perfume der boerderijdieren, de tropische planten en miljoenen vervelende insecten. Ik zat midden in de natuur, net zoals ik ervan hou. Samen met mijn vriendin, haar broer en zus en de plaatselijke nichten en neven hebben we ons een weekje goed geamuseerd. We hebben onder andere een avonturentochtje geimproviseerd, over de steile felgroene heuveltjes en door de slijkerige modderstroompjes. Tegen de zware hitte namen we dagelijks een frisse duik in het zwembad, waar ons Marco Polo-spel een succes werd. Onder de schaduw van de fruitbomen heb ik hen ook een aantal kaartspelen van bij ons aangeleerd, van ‘bonjour madame’ waren ze meteen al helemaal weg van. We hebben ook een houten spel in elkaar geknutseld en ik heb een hoed uit gedroogde maisbladeren leren maken.
We zaten daar midden in de fruittijd dus voortdurend genietend van de druiven uit de plantage (de opa maakt daar trouwens heerlijke wijn van), en van de heerlijk sappige ananasjes aan de rand van de chacra. We aten ook veeeeel mangos, tot we er buikpijn van kregen en ook de appelsienen lieten we niet rustig in hun boom hangen... De watermeloen van even verderop ging jammergenoeg slechts om de twee dagen onder het scherpe vleesmes. Al dat fruit wordt ook mooi in de maaltijden verwerkt, de passievruchtenmoes is mijn favoriet. En hoe dat mijn neef bananenmilkshake kan maken, una delicia! Met verse koeienmelk. Daar word ik trouwens steeds maar beter in, in koemelken, de laatste keer heb ik er in één keer 4,5 liter uitgekregen.
De oma heeft me verschillende braziliaanse lekkernijen leren maken, die ik zorgvuldig in mijn receptenboekje genoteerd heb, dat schriftje is ondertussen al goed vol aan het geraken, wacht maar als ik terug ben, allen naar mijn thuis voor een Latijns-Amerikaans smulfeestje!
De 31ste kregen we (nadat we een hele paternoster uitgebeden hadden en een aantal liedjes gezongen) een heerlijke lenzenmaaltijd geserveerd. Lenzen worden getypeerd als de dragers van geluk, de perfecte nieuwjaarsmaaltijd dus. Elke minuut kwamen er steeds meer kevertjes, nachtvlinders en allerlei andere insecten oudjaar meevieren, ‘s morgens wordt daar trouwens telkens opnieuw een hele insectenhoop weggeborsteld, ongelooflijk die invasie. Na het avondeten begon de lange moppenavond, onze lachspieren gingen een harde tijd tegemoet, wat zijn die gauchos toch zo’n grapjassen. Ik stond er trouwens van versteld hoeveel portugees ik al begrijp, maarja wat dacht je, met 80% Brazilianen die in mijn dorp wonen, zelfs in de winkels staat alles in portugees. Toen we uiteindelijk stilletjesaan uitgelachen raakten en de buitenlucht al een donkerder kleurtje begon te krijgen hebben we onze oudste neef overtuigd zijn getunede auto erbij te gaan halen. Met de geluidsboxen volledig opengedraaid hebben we dan dansend een goed sukje van de nacht doorgebracht, met als enige lichtpuntjes de overvolle sterrenhemel en de tientallen lichtinsektjes in het gras.
De volgende dag, de eerste van 2008, stond er ons na de kleine ochtendmis een grote familiebarbecue te wachten. (Neetoch, een bbq? Ma gij, ginder ne bbq? Zegt dat ni waaren is...) Een volledige koeienborstkas werd boven de vurigheid gespiesd. Daar in het putje Santo Angelo, de dichtstbijzijnde stad, leerde ik de hele nieuwjaarsdag nieuwe mensen kennen, begon ik nieuwe babbeltjes, leerde ik nieuwe gekheden bij. Ik maakte kennis met een grote, zeer vriendelijke, gastvrije en  zotte braziliaanse familie.
2 keer ben ik die week naar Santo Angelo teruggekeerd. Mijn vriendin en onze nicht gaven mij een mooie rondleiding, zo liepen we de prachtige kathedraal met z’n enorme guaranieschilderijen binnen, liepen we voorbij verschillende historische monumenten en bezochten we het museum van de grote revolutie en van de trein. Het deed raar om nog eens in een properdere cultuurrijke stad te zijn, en waar de gebouwen meer dan 1 verdieping tellen.
Een andere dag bracht diezelfde nicht ons met haar keverwagentje tot bij de fameuze ruines van San Miguel, dat werd een superinteressante excursie, een vervolg op mijn reisje naar de Jesuietenruines in het zuiden van Paraguay. Het grootste verschil was wat toerisme betreft. In San Miguel kregen we bij het binnenlopen van het mooi afgebakend terrein al meteen een heleboel goed in elkaargestoken informatiefolders toegestoken. We kregen ook een videovoorstelling te zien met de volledige geschiedenis en verassende reconstructies. Elke avond word daar trouwens een groot licht en geluidsspektakel gehouden. Je vind er zelfs een souvenirwinkeltje. In Paraguay daarentegen is het toerisme zo goed als nul. Er is niet één iemand die de bewaking doet, in geenenkel museum hoefde ik ingang te betalen en in Santa Rosa wonen er zelfs mensen in de 300 jaar oude Jesuietenbouwsels. Wat het natuurlijk wel veel gezelliger maakt om er rond te dwalen...
Een ander uitstapje ginder was richting watervallen. Hoewel onze grote waterval niets weg had van de immensiteit van Yguasu, was het toch een prachtig stukje natuur. Met kleren en al hebben we van een frisse doushe genoten! We hebben een groepje Brazilianen ginder voor de gek gehouden, alsof gedaan dat we allemaal van Belgie kwamen en geen woord portugees konden, sjongejonge, dat was me eens lachen. Toen we tijdens de terugweg allemaal achterop de camionet stilletjesaan aan het drogen waren, begon het ineens te stortregenen... eenmaal aangekomen met onze toch al natte kleren in het zwembad gesprongen en onder de gietende regen in onze zotte bui een heuze regendans gehouden.
Maar het toch wel meest bijblijvende wat ik ginder heb meegemaakt was de slachting van 2 koeien. De traditie wil dat ze gedood worden met eenenkele messteek in de keel (de grote ader doorsnijdend) en dan tot de dood hen komt redden stilletjesaan leegbloeden... De tweede koe wilde haar leven maar niet loslaten, ze heeft ongeveer een kwartier met een bloedstroom uit haar keel vermagerend blijven volhouden vooraleer door haar knieen te zakken, en pas na 20 minuten was ze echt dood. Waar ik even kippenvel van kreeg was toen de andere koeien nieuwsgierig tot bij haar kwamen geslenterd, kopstootjes gevend, zich afvragend wat hun weigenootje aan het overkomen was. De koe werd de tractor opgehesen, op weg naar de plaats van de instukjesverdeling. Onze nonkel heeft me overtuigd om mee te helpen. Eerst hebben we de nog warme en zenuwtrekkende koe beetje bij beetje met vlijmscherpe messen van haar vel ontdaan. En toen ze daarna dmv tractorkracht bij haar achterpoten aan de boom omhooggerezen werd kon het snijden en zagen beginnen. De boerderijhonden zaten het kadaver watertandend aan te gapen, af en toe werd er een stukje hun richting uitgesmeten, darmen en ingewanden was allemaal hondenvoer, de poten en de kop werden hun speeltjes. Hygiene is daar duidelijk een van de mindere belangpunten, traditie gaat voor.
Diezelfde dag kregen we ‘s middags haar vlees al voorgeschoteld. Het leek of er een doodsgeur aanhing, hoogstwaarschijnlijk psychologisch.
En zo heb ik daar dus mijn meest speciale nieuwjaarsweek ooit doorgebracht, de perfecte start voor een mooi 2008. Het werd een emotioneel afscheid, een hele hoop mooie herinneringen erbij, nieuwe familie en nieuwe vrienden heb ik daar achtergelaten, die ik hoogstwaarschijnlijk de eerstvolgende 5 jaar niet ga terugzien, ik moet niet denken aan de dag dat ik ook Paraguay chauchau ga moeten zeggen.... Nog niet aan denken...

BESITOS,
Maureen

Ps:  Het stro uit de koeienstal heeft mijn allergie weer doen opkomen, een hele dag heb ik daar met een kanjer van een oog rondgelopen, een gegeven moment was mijn oog zelfs niet meer open te krijgen...
Ps2: Blijkbaar kan ik niet tegen zoete pizzas met chocolade waar iedereen ginder gek van is... Mijn maag kon het blijkbaar niet meer aan en heeft een paar rare toeren geslaan (2 dagen alleen wat geroosterd brood kunnen eten).

Nu al wel 26 januari maar velen onder jullie zullen zich wel nog steeds afvragen  hoe die kerst hier aan het einde van de wereld dat paraguay noemt eigenlijk gevierd is geweest...
Terwijl jullie de kerstperiode daar in het verre belgie in jullie lekker verwarmde huisje doorbrachten, bekomend van de korte koude uitstapjes en genietend van de langs alle kanten verlichte vroege avonden, de heerlijke kerstsfeer en kaarsjesgeur, zat ik hier in sletsenland om tien uur ‘s avonds nog buiten in mijn hangmat te genieten van een fris fruitcocktailtje. Clerico, zo wordt de typische fruitmix overgoten met rode wijn en coca cola hier genoemd, in deze periode van het jaar overvloedig geconsumeerd. Het grootste verschil is dus dat kerstmis hier middenin de zomerse hitte valt, maar net zoals in ons belgenland is het een van de belangrijkste feesten van het jaar. En dat laat zich merken, wordt dan ook goed ingeleidt. Ookal is het niet met talloze vol kerstspulletjes gepropte winkels die bij ons al lang op voorhand de kerstperiode aankondigen, maar met de fameuze “novenas”. Deze ‘navidad en familias’, kerst in families, wordt negen dagen voor de grote dag gestart. (novena = negende). De traditie wil dat er per buurt gedurende deze tijd elke avond bij een andere buur thuis een kleine kerstviering gehouden wordt. Meestal buiten in een kring wordt er dan een inleidingstekst gelezen en wordt er na het gezamelijk aframmelen van het onzevader en avemaria (die ik ondertussen al mooi uit mijn hoofd ken, ben de wekelijkse zondagmis gewoon), een stukje bijbel voorgelezen dat in verband staat met het thema van de dag, waarover nadien dan gediscuteerd wordt met voorbeelden uit het dagelijkse leven. Dat is het interessantste gedeelte, het leukste gedeelte is wanneer iedereen het kringetje afgaand om de beurt luidop mag bidden voor wie of wat hij maar wil. Zo werd er bijvoorbeeld gebeden voor alle zieke kindjes van de wereld, voor de gezondheid van eigen familie, voor de familie van de bewakingsagent die midden in de kersttijd in onze hoofdstraat doodgeschoten werd (zat in het duistere smokkelwereldje), voor de buren van even verderop die elkaar elke nacht even zat bijna aan het doodslagen zijn (je hoort de buren hier ‘s nachts zelfs hoesten), of zelfs voor de slaagkansen van de sojaplantages die hier in mijn dorpje het lot van vele boerenfamilies in handen hebben. Elke viering werd uiteindelijk afgesloten met wat ritmische zangsels en wat mooie woorden van de leidster, mijn gastmama. Elke buurt had ook een ‘missie’, voor ons was dat Felipe, een zevenjarig zwaar gehandicapt jongetje dat aan onze straathoek woont. Op ons afsluitingsfeestje bracht iedereen een pakje luiers mee die we dan in de grote versierde doos stopten met opgeschreven: vanwege de vrienden van Felipe. De overhandiging verliep superemotioneel, velen lieten er een traantje bij lopen. Paraguayanen zijn emotionelerds van aard en zelden wordt er moeite gedaan om traantjes binnen te houden, is het nu voor een begrafenis, een trouwfeest, een vijftiende verjaardag (heel belangrijk hier), een huiselijke ruzie of gewoon even een moeilijk momentje. Echt iets goeds die novenas, het heeft de burenband sterk helpen versterken en heeft mij een handjevol nieuwe vrienden bijgeleverd!
En toen was kerstavond aangebroken, samen met de hele familie, neen geen kerstkalkoen maar wel een heerlijke barbecue opgepeuzeld, daar kunnen ze hier nogal iets van. In de tuin hadden mijn gastmama en ik eerder al een mooie reuzekerststal ineengeknutseld met planten en bamboetakken uit onze chacra. Als je daar eenmaal mee begint moet je het zeven jaar opnieuw volhouden, anders zou je wel eens ondergedompeld kunnen worden in je ongeluk... Geld voor een kerstboom was er niet, van hier en daar wat gratis materiaal bijeengekregen en onze fantasie en creativiteit de vrije loop laten gaan. Met een prachtig kleurig zelfgemaakt denneboompje als resultaat! Chauchau aan het materialistische en viva la humildad y la alegria creativa! Met mijn nichten, neef en zussen in de woonkamer een feestje gebouwd, zwaaiende pillampen als discoflits, het werd een dolle kerstavond.
Kerstdag zelf werd ingeleid met ‘s morgens de grote kindermis. Eindelijk mochten we onze veelgeoefende levende kerststal voorbrengen. Samen met de diacono (priesterinwording) heb ik een 15-tal kindjes in een zestal oefensessies opgeleid tot echte acteurtjes. En op deze dag werd er ondanks de enkele microprobleempjes dat zweet en tranen omgezet tot een succesvolle voorstelling. Het zelfgemaakt decor en de verkleedkleren waren ook prachtig geslaagd. Ik voelde mezelf stralen in mijn lang wit vertellersgewaad ;-), maar het stralendste van de voorstelling was toch wel het overschattige groepje kleine engeltjes dat lachend en zingend enthousiast voorbij kwam gehuppeld... Maar ook de baby van mijn broer liet zich op kerstdag van zijn ztralendste kant zien, ik heb hem in de rol van Jesus geplaatst J. Diezelfde misviering kwam ineens de kerstman binnenvallen, vreugde en spanning allom onder de kleinsten, mijn vriendinnetje Lucia die op mijn schoot zat heeft zelfs van de zenuwen moeten overgeven. De kerstman op bezoek... het was een grootse bedoening, aan elke enthousiasteling werd een verassingspakje uitgedeeld en ze werden overgoten met een immense lading lekkernijen. Bij het verlaten van de kerk gaf iedereen elkaar warme kerstknuffels, familie, vrienden, kennissen en onbekenden deelden met elkaar de vredevolle 25decemberwensen...
Que la navidad vos traiga paz y alegria!

Con cariño,
Maureen

Excursion de barro of modderexcursie, zo hebben we onze laatste uitstap genoemd, ookal heeft deze zijn naam bijna alleen aan de lange terugweg te danken. Onze leerkracht geschiedenis heeft ons weer eens meegenomen op tweedaagse naar Paranhos (BR), om kennis te maken met de stam die we vorige keer zijn overgeslaan. Dat was in ieder geval het plan, maar de weergoden besloten er anders over… De heen en terugreis waren het boeienst want daar ter plaatse hebben we door de hevige stortbuien deze keer niet echt veel kunnen doen. Wel interessant was het urenlange gepraat met onze leerkracht, we hadden het over zijn jeugd in de bergen, zijn jachtverhalen, over sociologie en filosofie, over de pavelas in Ascunsion, over drugstraficanten en huurmoordenaars, de moord op ons stadsplein, over homo’s en travestieten en zelfs over michael jackson (“They don’t care about us”).

Zo vertelde hij bijvoorbeeld over zijn broer, die werkte 3 jaar ergens midden in de bergen op het babyplantjesgedeelte van een 400 hectaren grote plantage, in handen van een rijke chinees. Er werd hun verteld dat het plantjes waren om een of ander geneesmiddel mee te bereiden, elke week kwam er een vliegtuigje om het goed op te halen. Maar toen hij eens stiekem een plantje meepikte en aan mijn leerkracht liet zien kwam die kerel te weten dat hij eigenlijk op een imense illegale cocaineplantage aan het werken was… hij is er nooit meer naar teruggekeert. De grensregio hier BR-PY is dé regio van de drugsproductie en smokkel. Voor marihuana vragen ze je hier niet hoeveel gram je wil maar hoeveel kilogram… 2 reales, plusminus 1 dollar per kilo, echt zot. Onlangs is er hier in mijn dorp een camion van een aantal ton marihuana gestopt geweest, onderweg naar Brazilië. Waarschijnlijk hebben de chauffeurs niet genoeg willen betalen aan de politie want normaal graken die hier op die manier zonder problemen door. De ‘policia national’ is je vriend, allemaal al even corrupt. Hoe vaak zie je hier wel niet camionchauffeurs uit hun raampje hangen om handje te schudden met de politie. En als je dan ziet dat er stiekem een paar briefjes mee doorgegeven worden, weet je al hoe laat het is… Waar de traficanten wel wat meer schrik van hebben is de speciale grenspolitie. Als je daar een patrouille van tegenkomt met fout goed in je laadbak kom je niet veel verder… die vragen geen geld of arresteren niet, die killen. De tweede dag om 6 uur opgestaan om hete chimarâo te drinken, de braziliaanse maté. We zijn voor de regen vertrokken naar PARAGUASU, de laatste aldea, maar met de regen aangekomen. De woonplaats van de indigenas van paraguasu was vroeger een grote haven van de portugese kolonisatoren, ookal blijft daar alleen maar een grote steen van over met ingekerfd: ‘1770 PORTE DE GUATEMI’. We bezochten in de rapte het schooltje en liepen met een priester mee naar zijn huisje om te schuilen van de regen. We dronken thee en maakten kennis met deze vriendelijke man. Juist op het moment dat de waterdichtheid van het oude dak het stilletjesaan begaf besloot de professor om terug te keren. Veel intercambio met de indigenas zat er deze keer dus niet in.
Maar zoals ik al zei, de heen en terugreis waren best wel spannend. Toen we richting Brazilië reden verloop onze reis nog redelijk vlot, ik heb eindelijk een toekan gezien en daar werd ik helemaal vrolijk van. Enige minpuntje was toen we uitstapten om de stevigheid van een brugje te controleren en Kyle aangevallen werd door een groot zwart insekt, onverdraagzame pijn in heel zijn been (gelukkig ongevaarlijk). Ocharme, ik wilde niet in zijn plaats zijn! We vluchten zo snel we konden de auto weer in… De rest van de heenreis brachten we rustig, zwetend in onze taxi door, genietend van het landschap. Maar de terugreis richting Paraguay was een andere bedoening… We vertrokken meteen na het middageten, met hetzelfde minibusje van de vorige keer, in de gietende regen, we begonnen aan onze lange moddertocht. Die paraguayaanse aardewegen die in de droogte al moeilijk te berijden zijn waren un echt een RAMP, de modder spatte langs de venstertjes omhoog. Onze volgende bus kwam door het onweer niet opdagen en we betaalde ons minibusje dubbel om ons verder te brengen… maar na een tijdje vertikte het verder te rijden (“El camino es demasiado feo”), ze hadden schrik vast te rijden dus werden we maar aan de kant van de weg gedumpt. Ik gleed uit en zag al even bruin als ons vervoer dat wegreed… Achtergelaten in de modder hebben we daar een hele tijd mogen wachten, hopend op een goede ziel die ons zou meenemen. Gelukkig kwam er na een tijdje een stoere 4x4 langs, we sprongen achterin in de kofferbak en zouden daar de rest van onze reis in doorbrengen. Het was godzijdank gestopt met regenen maar de weg leek un meer dan ooit op een met water besproeide motocrosspiste. Maar we klaagden daar zeker niet over, helemaal niet, het was echt supergrappig daar achterin, heerlijk om over de bulten te vliegen, in de modder weg te slippen, volgespat te worden, enz... We reden een aantal vastgereden camions voorbij en een auto die de helling niet opraakte. Gelukkig reden wij met een 4x4, anders zouden we er ook nooit geraakt zijn. We zijn wel bijna een spatbord kwijtgeraakt en vielen in panne, maar hebben het toch nog net met de laatste restjes tot aan het benzinestation kunnen uithouden, dat was een grote overwinning! We zijn in de donker in Nueva Esperanza aangekomen, tevreden over onze zalige modderervaring, een nieuw avontuur. 


besos,
Maureen

Ps: Ik heb wat goedgemaakt wat mijn fotoos betreft ;-)          

Mijn school telt een paar pracht van leerkrachten, maar een die daar wel ver bovenuit springt is mijn leerkracht Humberto, van geschiedenis. Als socioloog van opleiding geeft hij niet alleen les maar is hij ook erg actief in het vrijwilligerswerk. Nu is hij al een tijd druk bezig met het opstarten van een project om de toekomst van de indianen hier toch noch een zekere zekerheid te geven. Hun volk is hier zeer ongeliefd, of meer: zwaar gediscrimineerd, voor de meesten zijn zij niet meer als vuil storend afval. Ook de regering wil er niet veel van weten. De stammen zitten nu in een zware overlevingsstrijd, vechtend voor hun grondgebied. Amper dertig jaar geleden waren zij nog echte ‘bosjesindianen’, ze leefden van hun pijl en boog en liepen halfnaakt rond, als het typische beeld zeg maar dat wij van indianen hebben. Nu is al 50 procent van die cultuur verloren gegaan… Maar wat is er nu precies gebeurd? Wel, dertig jaar terug begon er hier een strijd om de gronden, grootgrondbezitters met allemaal al evenveel veroveringslust kwamen langs alle kanten aangestormd, de indianen werden alle kanten uitgejaagd (met de nodige wapens) totdat ze geen enkele weg meer uitkonden en hun verspreidden… Deze vluchtperiode was een zware verschrikking, moeders vermoordden hun baby’s (‘die hadden zowieso toch geen overlevingskans’ was het idee), kinderen werden als slaven naar Asuncion, de hoofdstad gevoerd en de vrouwen werden van hun prachtige zwarte lange haren beroofd om als pruiken te gaan verkopen…
Nu dat zij allemaal stilletjesaan naar hun gronden aan het terugkeren zijn komen zij voor andere grote problemen te staan: hun overlevingsomgeving, hun omgeving van hun cultuur, de bossen, die hebben natuurlijk plaats moeten maken voor de talloze velden, akkers van de rijke boeren. Hoe gaan zij kunnen overleven? En hoe gaan zij ooit grond terugwinnen? Dat is waar mijn leerkracht en enkele zeldzame anderen zich nu mee willen bezighouden. Officieel houden zij zich bezig met het in gang brengen van een educatief systeem, zo hebben zij al enkele kleine schooltjes kunnen opstarten en hebben ze nu een project klaar voor een grotere agricultuurschool waar de leerlingen dan methodes gaan leren om zelf voor hun voedsel en overlevingsmiddelen te zorgen. Als alles goed gaat kunnen die 5 stammen met wie ze un werken binnen een 5tal jaar weer volledig zelfstandig verderleven, als dat niet mooi is… Op dat vlak zitten ze dus goed! Maar waar ook veel moeite in kruipt en wat een heel pak delicater is is het terugwinnen van hun gronden waar ze toen van weggejaagd zijn geweest. Een moeilijke missie aangezien de grondbezitters de indianen uiteraard niet graag zien komen he… Het is geen uitzondering dat zij de politie omkopen en inschakelen om de indianen weer van ‘hun priveterrein’ te jagen, die branden dan alle huisjes plat, gooien bommen, vermoorden het stamhoofd en durven zelfs chemische producten gebruiken die dan de huid van de indianen openscheuren… Verschrikkelijk, maar wat gaan we doen in zo’n corrupt land als Paraguay. Het is in deze gevaarlijke strijd om gronden, leefterreinen, dat Humberto ook een handje aan het toesteken is.. alleen is dit deel van zijn missie top secret… niemand hier mag daarvan weten, als het zou uitlekken riskeert hij zijn leven. Een tijd geleden is zo een vrouw in Brazilië vermoord geweest. Zij besteedde haar leven aan het helpen van de inheemse bevolking en dat viel niet zo in de smaak van enkele bewoners daar…
Veel respect dus voor het werk van professor Humberto, casi elk weekeinde trekt hij naar daar, zijn vrouw en zijn ozo schattig baby’tje ‘Brisa’ achterlatend. Ginder besteedt hij ook veel tijd in het praten met de indigenas (in guarani) over hun cultuur, hun geloof, hun dagelijks leven, welke gewoontes er al verloren gegaan zijn, wat er allemaal aan het veranderen is, enz… ook luistert hij naar de talloze verhalen die zij te vertellen hebben, zowel gebeurtenissen uit het verleden als mythes en legendes typisch voor hun rijke cultuur. Hij is een boek aan het schrijven om hun cultuur, hun geschiedenis vast te leggen. Ben benieuwd…
Ik ben serieus aan de praat geraakt met deze Humberto, enkele keren hadden de andere leerlingen zelfs geen geschiedenisles omdat de leerkracht de hele tijd met Kyle en mij aan het converseren was ;-) Ondertussen zijn we al enkele keren bij zijn thuis uitgenodigd geweest voor de ‘almuerzo’, het middageten, en hebben we hem zelfs al een keer mogen vergezellen in een reis naar de indianen!
Dat was zó een interessante reis… onze bestemming: 5 stammen gevestigd in het gebied Parañas, net over de Braziliaanse grens. De weg daarheen was al een avontuur op zich. We maakten goed kennis met de oerslechte wegen waar Paraguay berucht voor is. Ondanks de talloze hobbels, bobbels en gaten in de weg en de vele kramiekelige houten bruggetjes, ‘vlogen’ we toch nog aan een behoorlijke snelheid. In totaal hebben we er slechts 6 uur over gedaan… Andere auto’s zag je dichterbij komen als grote stofwolken, spannend was toen we een camion wilden voorbijsteken, we zagen geen steek, op het gevoel af, even slikken.. Hoewel alles er verdroogd en dor uitzag met hier en daar een brandje, genoten we ook wel van de zo verschillende landschappen… Op een gegeven moment zat er om het tiende paaltje een uiltje te rusten, Kyle zag een toekan wegvliegen (waarom heb ik die gemist!) en in de verte dwaalden tientallen struisvogelachtigen rond… Typisch voor het landschap waren ook de massa’s termietenheuvels die de velden vulden, enkelen tot 2 meters hoog! Ze zijn hol en steenhard, hieruit is de ‘tatakwa’ geboren, de traditionele oven van hier. Dit allemaal per oude taxi, de terugweg zouden we gedeeltelijk in een klein 8mans busje doorbrengen overvuld met 16 man. Rijdend door een zware regenstorm (en aan het busje ontbrak een raampje…) de een al wat meer opgepropt als de andere, allemaal onbekenden, babbelde iedereen erop los en werd er overvloeding terere gedronken, een apart maar gezellig sfeertje ;-)
Toen we dan eindelijk aankwamen, na zoveel uren letterlijk aan onze taxizetel geplakt gezeten te hebben (het was nogal warm) begonnen we al meteen aan onze eerste ontmoetingen met de indigenas. Gedurende die drie lange dagen bezochten we een heel aantal schooltjes, maakten we kennis met de vriendelijkheid en openheid van deze arme bevolking, speelden we met de vrolijke kindjes onder de indruk van die grote blanke wezens, werden we overspoeld door de ingewikkelde gauranitaal, woonden we een reunie van de 5 stamhoofden bij, werd er ons door het gezin van de wijze medicijnheer hun traditionele kledij geshowt, hielden we hun schrikwekkende pijl en boog in handen, werden we verwent met een mooie ketting van zaden, werden we uitgenodigd bij hun kleine strooien huisjes, stonden we elke ochtend om half zes op om hete maté te drinken, leerden we veel over hun cultuur en geschiedenis, bezochten we een almidon(mandiocabloem)-fabriek waar zij mogelijk hun mandioca gaan kunnen gaan verkopen (en hielden we een chaotisch bloemgevecht), maar werden we ook geconfronteerd met de vele ongelijkheden, het heersende racisme, de vele problemen, de grote onverdraagzaamheid, de armoede…
Deze ontmoeting behoort zeker en vast tot een van mijn interessantste ervaringen hier.
Mijn gedachten vlogen van de ene kant van mijn hoofd naar de andere en botsten soms zelfs zo hard tegen mijn schedel dat ik er af en toe hoofdpijn van kreeg.
Voor mijn schooltje hier in Nueva Esperanza heb ik er in het spaans een verslag over geschreven, dat heeft mij veel tijd gekost maar ik heb er toch iets van kunnen maken ;-) Voor de geïnteresseerden zal ik het aan deze tekst bijvoegen…succes ermee ;-)

Muchisimos Besos van Maureen die jullie af en toe toch een beetje begint te missen ;-)
xxx

PS: Mijn leerkracht vertelde me vandaag dat ze en nieuwe stam ontdekt hebben, midden in de bergen, ver van alles, nog 100 procent indianen zoals wij ze ons voorstellen, slechts enkelen onder hun kwamen ooit in een stad. Wij mogen mee als ze een eerste kennismaking gaan maken met hen! Dat wordt nog spannend…

Hoog tijd om jullie weer op de hoogte te brengen… er is ondertussen zoveel verandert! Wat ik mij nooit had kunnen inbeelden dat mij dit jaar zou overkomen is iets meer dan 2 weken geleden gebeurd: ben van familie veranderd… Wat Waarom Hoe? Een lang verhaal. Mijn perfecte familie die zoveel van mij hield, voor wie ik niets verkeerd kon doen, met mijn schattige zusjes, mijn eigen kamer, mijn familie die speciaal voor mij zelfs een fiets gekocht heeft en internet in huis heeft geïnstalleerd, van wie ik alles mocht, die alles zouden gedaan hebben om mij gelukkig te houden, die mij op een prachtreis naar Santa Rosa hebben genomen, die familie bleek na een tijdje toch helemaal niet meer zo perfect voor mij te zijn… Ondanks de enkele supergoede momenten die ik met hen heb meegemaakt en alle projecten die we nog hadden voor de rest van het jaar (zoals leren paardrijden, op vakantie gaan aan de braziliaanse kust, meer santa rosa, de paraguayaanse grotten gaan verkennen, enzovoort) voelde ik steeds meer dat zij niet een geschikte familie zijn voor mijn culturele uitwisseling… En daar ben ik nu, eenmaal in mijn andere familie, steeds zekerder van! En wat liep er un mis in mijn vorige familie dat ik zo over hen zou gaan denken?
Wel, eerst en vooral brachten we bijna geen tijd samen door.. (van voor santa rosa wist ik al dat dat een probleem vormde, maar die reis heeft dat voor een tijdje weer goed gemaakt.) Mijn ouders waren de hele tijd aan het werken, werken en werken (het tegengestelde van de doorsnee paraguayaan, de tereredrinker). Van ‘s morgensvroeg voor dat ik wakker werd verdwenen ze in de andere helft van het huis, hun notariaat. Zelfs als ik ‘s avonds om kwart na tien terug thuis kwam van school, waren ze ofwel nog druk bezig met allerlei documenten te tekenen ofwel al aan het slapen… En mijn zusjes gingen ‘s namiddags naar school. Ik bracht dus vanaf het begin al al mijn namiddagen buiten huis door… Hoewel zij wel het beste met mij meenden hadden zij gewoon geen tijd, mijn mama zei me letterlijk dat haar werk op de eerste plaats komt in haar leven en als dat niet aanstaat aan haar dochters dan hebben ze pech! En door dat vele werk waren mijn ouders ook constant gestresseerd en op hun zenuwen, vooral de laatste tijd. Dat is het eerste probleem waar ik eigenlijk al een beetje gewoon aan geworden was.
Een ander probleem was dat ik veel omging met Kyle, een americaanse AFS-student die hier ook in ons dorpje woont. En vanaf het begin moesten zij niets van hem weten, hij had een keer gelogen over een fiesta (ander verhaal) en sindsdien was hij in hun ogen een en al slecht. Uiteindelijk werden Kyle en ik meer dan gewoon vrienden en dat maakte het voor hen al helemaal te veel. Mijn papa ontwijkte mij de hele tijd en mijn mama had geen tijd om met mij te praten. Ik voelde me daar echt slecht bij. Heb zelfs een avond school geskipt en gewoon onder een boom gaan zitten schrijven en alleen ronddwalen door de stad om mijn gedachten een beetje op een rijtje te kunnen zetten. Ik had nood aan een stevige babbel met hen maar daar hadden ze nooit tijd voor…
Uiteindelijk, een avond, hebben we de knopen doorgehakt… ik bespaar jullie de details… ik mocht mijn spullen pakken en ze voerden me naar Katuaté, een dorp verder, waar mijn AFS-counseler woont. Daar zou ik blijven logeren, in afwachting… Mijn ouders wilden niet dat ik terug zou komen naar Nueva Esperanza (die familiewissel zou slecht zijn voor het imago van hun notariaat) maar ondertussen hoorde de school en anderen over het gebeuren en kwam de ene telefoon na de andere bij mijn counseler toe om te smeken mij niet van dorp te doen veranderen.. :-) En ik ben ook niet verandert!
Nu woon ik in de familie van Laura, mijn vriendin! Echt raar, zij is nu ineens mijn zus geworden, we delen een kamer, zelfs een bed… Mijn familie is totaal verschillend van mijn vorige familie, veel armer, simpel, ik woon in een houten bouwsel met spleten in de muren, kakkerlakken in de badkamer en met elektriciteit en water dat geregeld uitvalt… Maar er heerst zó een grote levensvreugde in mijn huisje, echt een aangenaam sfeertje, zo hou ik ervan! En er is altijd beweging thuis, familie op bezoek, vrienden van mijn ouders die zin hebben in terere, enz... En Alejandrito, de baby van mijn broer Luis komt ons ook alle dagen gezelschap houden... Ik voel me weer helemaal THUIS.
Zozo, dat is ongeveer in grote lijnen het verhaal van mijn familiewissel, er zijn nog veel kleine dingetjes die het allemaal nog een beetje ingewikkelder gemaakt hebben, maar ik kan onmogelijk alles in details beginnen uitleggen... Dit was mijn eerste moeilijkere moment hier in het verre paraguay, maar dat hoort erbij... en je komt er alleen maar wijzer uit, uit al die ervaringen hier...

Och ja, aan alle 17-18 jarigen, zesdejaarsstudenten, SCHRIJF JE NU IN! Al die belevenissen, die gigadosis levenservaring, dat mag je gewoon niet missen! Denk er goed over na en dan hup hup naar www.afsvlaanderen.be! Maar hou er wel rekening mee dat het totaal anders zal zijn dat je je ooit zou kunnen voorstellen!!! :-)

Gegroet,
Mauwri

Ps: Die chacra van mijn vorig verhaal is nu MIJN chacra, van MIJN familie :-D jihaaaaaaaaah...

Gisteren was ongetwijfeld één van mijn leukste paraguayaanse dagen tot nu toe. Samen met ons ‘groepje van 4’ (Kyle, Rodrigo, Laura en ik) trokken we ‘s morgens  naar de chacra van de ouders van Laura: hun stuk platteland van meer dan 2km lang.. Ik wist al van Sta Rosa dat ik zot was van de campo maar dat werd nu nog eens dubbel bevestigd. Wat ben ik blij dat ik niet in Asuncion de hoofdstad terechtgekomen ben.. Hun Chacra bestaat uit veel velden, een mandioca-plantage, heerlijke fruitbomen, hobbelige zandweggetjes, een groot meer, een varkensstal, koeien (en dus verse melk), veel kippen (die daar een beetje overal verspreid rondscharrelen), wild bos, een ijskoud riviertje, en zelfs gigantische slangen en enkele alligators (maar dat heb ik alleen van horen zeggen ;-)). Kortom de perfecte omgeving om er een zalige dag van te maken. Het was ook een van de warmste dagen tot nu toe, godzijdank was er daar dus water in overvloed.. de hele dag liepen we in natte kleren rond. We hebben een bootje dat zo te zien al jaren onberoerd aan de kant van het meer lag een beetje proper gemaakt, al het vuil en water eruitgezwiept en hoopten dat het na enkele meters niet weer zou vollopen… ons eerste avontuur. Tijdens dit zotte boottochtje zijn Laura en Rodrigo overboord gevallen die dan met de schrik in hun blik zo snel mogelijk weer erin probeerden te kruipen want blijkbaar is dat echt wel geen mopje van die alligators… hihi, maar niemand is opgegeten.
Het was de verjaardag van een kindje op de chacra. We aten bbq, hier is echt elke gelegenheid goed om te bbq’en ;-) Massa’s worstjes en enorme stukken vlees die dan telkens boven het vuur gehangen worden. Ook de mooie grote en heerlijke verjaardagstaart ontbrak er niet ;-)
Ons volgende avontuur vond aan de hele andere kant van hun chacra plaats, we reden er langs de hobbelige zandweggetjes naartoe, wij vanachter in de kofferbak, zalig in de wind en af en toe een tak ontwijkend. Dat is hier trouwens een gewoonte: 2 of 3 mensen in de auto en al de rest buiten in de kofferbak, zo zie je hier iedereen rondrijden. Toen we aankwamen kon ik mijn ogen nauwelijks geloven, we waren precies midden in de jungle beland, gigantische bomen die alle richtingen uit groeiden, één grote wildernis, alleen tarzan ontbreekte nog in het decor. En daar middenin ontdekten we een klein riviertje, ijskoud en heerlijk verfrissend, we besloten om een riviertocht te houden, we volgden het stroomopwaarts en kwamen het ene watervalletje na het andere tegen, de ene uitdagende hindernis na de andere, de ene prachtige vlinder na de andere…4 vrienden op avonturentocht midden in een zulke omgeving, iets wat ik toch niet snel zal vergeten ;-) We doopten het tot ‘onze rivier’ en maakten al afspraken voor de volgende tocht…
Nog steeds helemaal nat en vuil stapten we uiteindelijk weer de auto in om een ijsje te gaan eten en te gaan frisbee’en op de plaza, het centrale plein van ons dorpje. Daar hebben we weer iets bijgeleerd: vraag nooit aan de ijsjesman om je gelijk wat te geven want dat komt noooooit goed! Zo zaten we met de verschrikkelijkste smaken opgescheept…
Eenmaal terug thuis was ik moe, de warmte…de actieve dag… ik wilde zo graag meteen in mijn bedje kruipen maar gelukkig werd ik door de doushe weer wat fitter want blijkbaar gingen we nog avondeten bij vrienden van de familie… weer een bbq ;-) Daar dan de avond doorgebracht met 5 kindjes die allemaal op hetzelfde moment naar mijn aandacht schreeuwden en mij nog even van mijn actieve kant laten zien.. Ik was echt blij toen ik uiteindelijk in mijn bedje lag… Ik heb deze nacht goed geslapen :-D.

saluutjes parapluutjes en hasta la proxima,
Mauwri

Ps: Wat ben ik blij dat mijn fototoestel waterproof is ;-)

Over mijn familie-uitstap naar het zuiden van paraguay.

Vorige week stapten we met heel de familie, een goeie voorraad empanada’s en massa’s bagage de gloeiendhete auto in die we de volgende 6 uur niet zouden verlaten… Iedereen maakte een kruisteken en mijn gastmama las een gebedje voor. Onze eindbestemming: (als god het wou) het verre SANTA ROSA, een dorpje in het departement Missiones, helemaal in het zuiden, waar de familie van mijn gastmama leeft. Het was mijn eerste echte reis. Slechts 4 dagen die zo snel voorbij zijn gevlogen maar ik heb er met volle teugen van genoten.
Mijn gastmama had me verwittigd dat het daar veel anders zou zijn als Nueva Esperanza maar toen we toekwamen merkte ik daar toch nog niet veel van. Vooral de vele gelijkenissen vielen me op: rode aarde, veel rode stof, massa’s motos, … Maar al snel besefte ik wat mijn mama bedoelde, dit op en top paraguayaans dorpje had wel duidelijk zijn verschillen met mijn voor 80% door brazilianen bewoonde Nueva Esperanza. De taal is daar een mix van spaans en veel guarani en ik hoorde voor het eerst een hele dag geen woord portugees. Het is er veel rustiger, alles gaat op z’n paraguayaanse gemakje, hoofdbezigheid van de bewoners: met de onmisbare thermos terere gezellig voor hun huisje zitten babbelen. Ik hou echt van het traditioneel sfeertje dat daar rondhangt. Aan de ene kant van de straat zit een zot groepje muzikanten voorbijgangers te animeren met een harp, accordeon, gitaren en blijkbaar heel grappige teksten in guarani, terwijl aan de andere kant van de straat een paardenkarretje stopt met guaranikindjes die van de chacra komen om appelsienen, kruiden voor de terere en dergelijke te verkopen… Om er nog een dosis traditionaliteit bij te doen: mijn tantes hebben mij chipa, kaburé en mbeju leren maken, 3 heerlijke traditionele comidas. Ik heb geprobeerd de recepten op het schrijven maar dat is hier echt moeilijk: niets word afgemeten, alles is op het gevoel…
De dag dat we toekwamen was het trouwens de ‘dia patronal’, de verjaardag van santa rosa. Spijtiggenoeg kwamen we pas ‘s avonds aan, dus al de zotehoren prachtige rituelen hadden we wel gemist maar we waren nog op tijd voor de grote cena; een soort van gigantisch gezamelijk avondeten met daarna serieus wat gedans op traditionele life-muziek. (Ik werd persoonlijk langs de micro verwelkomd in hun stad door een groepje muzikanten waar ik eerder al wat mee had zitten socializen :-D) Heel het gedoe heeft tot in de vroege uurtjes geduurd, ik heb de kans gehad om mijn polkapas wat bij te werken en heb ontdekt dat mijn gastmama supergoed kan dansen…
Wat ik daar nog heb ontdekt zijn de fameuze ‘ruinas jesuiticas’ waarvoor dit deeltje van Paraguay bekend staat (wie zag er ooit ‘The Mission’?). Met mijn gastpapa als gids ben ik na Santa Rosa zelf ontdekt te hebben ook naar Santa Maria en San Ignacio getrokken. We hebben in totaal 3 kleine museums gedaan, alledrie normaal gesloten maar met vriendjespolitiek en wat overtuigingskracht graak je ver he ;-) Zo zagen we de typische kunstwerken (religieuze beelden uit beschildert hout) die de guarani-indianen hier zo’n 400 jaar geleden in de tijd van de missionarissen maakten. Ik ontdekte dat mijn gastpapa een geschiedenisfreakje is, handig. Ik genoot het meest van Santa Maria, het rustigst van de drie, buiten de tereredrinkers echt niemand te zien, zelfs geen brommers… De enige geluiden kwamen van in de bomen: massa’s vogels en zelfs apen! Zomaar vrij in de bomen…
Op een ochtend zijn we het kerkhof van Santa Rosa een bezoekje gaan brengen, een aparte belevenis, zo verschillend. Eerst en vooral begraven zij hier hun doden niet, er wordt gewoon een grafsteen rond de kist gebouwd en sommige families hebben zelfs huisjes. In het huisje van mijn familie liggen 8 mensen waaronder een babytje van mijn tante… Zijn grafkistje ligt daar op het verhoog. Echt vreemd, je hebt het gevoel dat je daar tussen al de doden wandelt. Mijn tante begreep echt niet dat bij ons de kisten begraven worden, zij zou schrik hebben zo diep onder de grond. Nog iets opvallends zijn de massa’s kleinere grafstenen, zooveel kindjes en baby’s dat daar liggen… En de vele verschillende kleuren en in de huisjes de massa’s onverwelkbare bloemen.
De laatste dag had ik voor mij persoonlijk de belangrijkste ervaring: ik had zin in avontuur en trok alleen op fietstocht met de fiets van mijn nicht. Ik reed en reed en reed. Genietend van de prachtige uitzichten en van het hoge traditionaliteitsgehalte ontdekte ik steeds meer van deze zalige streek. Hoe verder ik fietste, hoe bobbeliger en begater de weg, hoe armer de bevolking en hoe meer dieren ik moest ontwijken (van katten en honden tot kippen, geiten, varkens en koeien) Ineens kwam ik aan een enorme plas water uit, daar waar mijn weg (dat al een tijdje niet echt meer een weg genoemd kon worden) doodliep. Ik begon voorzichtig een gesprekje met 2 vriendelijke dametjes die aan de rand van de plas gezellig aan het babbelen waren. Zo belande ik bij het huis (hutje) van een zus van een van de dametjes. Ze spraken daar alleen maar guarani en de oude vrouw had bang van mijn fototoestel… Een fier kindje bracht me bij zijn 20-tal koeien en ik genoot van de plattelandscultuur. Daarna met de twee vrouwen nog een heel eind samen gewandeld en nu bij het huis van een van de twee vrouwen beland, heel wat dichter bij het centrum van de stad. Na daar een hele tijd gezellig terere gedronken te hebben moest ik echt vertrekken, ik wist dat mijn ouders zich ongerust gingen beginnen te maken. Ik nam tegen mijn zin afscheid en beloofde de volgende keer zeker nog eens langs te komen. Dit was zo een speciale ervaring, zowel de fietstocht zelf als de ontmoeting met die mensen…die vriendelijkheid, openheid, interesse, gastvrijheid…gewoon waaw.
Wat heb ik nog allemaal gedaan in Santa Rosa? Veel familie leren kennen (ontdekt dat ik een nonkel heb met 23 dezelfde honden en een tante die in één zin zeker drie keer ‘mi corazon’ of ‘mi amor’ zegt.), met mijn zusjes en neven en nichtjes gespeeld, mijn neef leren jongleren met appelsienen (uit de bomen ;-)), een grote familie-bbq gehouden, tijdens een wandeling met mijn nicht ontdekt dat zij op dit moment 5 vriendjes heeft en dat de meisjes hun haar niet wassen als ze hun regels hebben (het bruist daar van de bijgelovigheid), een oranje citroen gegeten denkend dat het een mandarijn was, doedelzak gespeeld, veel cocido gedronken (een hemels drankje waarvoor eerst suiker d.m.v. hete houtskool gecarameliseerd moet worden..), mister kikker in de badkamer ontmoet, een nachtje koorts en barstende koppijn gehad (en toen ik daardoor niet kon slapen gehoord dat mijn ouders die nacht ook niet veel geslapen hebben ;-) de muren zijn hier jammergenoeg heel dun), de verschrikkelijke geur in een enorme varkensstal overleefd, een fruitgevecht gehouden, het plaatselijk voetbalterrein verkend (van de club die gesticht is door mijn opa), en nog zoveel meer…
Het zijn 4 zalige dagen geweest en niemand had zin in afscheid nemen. Gelukkig kunnen we allemaal al uitkijken naar 3 oktober, de verjaardag van mijn nonkel en dus de perfecte gelegenheid om Santa Rosa nog eens een bezoekje te brengen!

Plakkerdesmakker,
Mauwri (zo wordt mijn naam hier uitgesproken ;-))

Ps: Jessy, mijn nicht Analia is geboren op 29-06-’90 !!! Om hoe laat ben jij geboren? ;-)
Ps2: Het is hier nog steeds winter maar in Conception heeft het kwik al eens de 42º bereikt…
Ps3: Blij dat jullie het kroatenland overleeft hebben, lang leve de levenservaringen ;-)

(Eindelijk heb ik nog eens de kans om wat over mijn paraguayaans leventje te vertellen… er is ondertussen al zoveel gebeurd dat ik niet goed weet waar ik moet beginnen)

Na 35 vermoeiende uren onderweg was het eindelijk zover, ik stond voor het eerst in mijn leven op Zuid-Amerikaanse bodem, rode bodem, en raakte voor het eerst in mijn leven een palmboom aan... De eerste dagen brachten we door in het 'Arrival Oriëntation Camp' samen met de 110 AFS'ers van over de hele wereld die ook voor een jaar in Paraguay zouden vertoeven. Het was een geslaagde start met een handje vol enthousiaste paraguayaanse vrijwilligers, een hele boel nuttige informatie en heel wat actieve spelletjes. (Er was altijd wel iemand die een nieuw spel kende :-)) Wij, de belgen, leerden ook iedereen boomballen, een succes!
Mijn eerste indruk van Paraguay: IJSKOUD!!! Iedereen bevroor zowat op dat kamp, er zijn er zelfs enkele onder begeleiding Ascuncion in moeten gaan om warme kleren te kopen.. Blijkbaar zijn we op de koudste dag van het jaar aangekomen en dan nog is met abnormale temperaturen. Gelukkig gaat het nu al beter. Voor mij is dit perfect maar dat zal niet lang zo blijven, de zomer komt eraan.. De parqaguayanen vinden het nu nog te koud en verwonderen zich als ik 's avonds gewoon in t-shirt buiten ben ;-)
Zondag werd iedereen aan zijn gastfamilie overgeleverd.. maar Kyle (USA) en ik gingen blijkbaar eerst nog met de ouders van een vrijwilligster mee. Eerst wat gegeten bij haar thuis (met als dessert gerookte papaya) en daarna met de ouders 5 uur onderweg naar hun huis in Katuaté. Tijdens de reis ontdekten Kyle en ik voor het eerst wat meer van Paraguay, we stopten ook bij een supermarkt in Ascunsion, een belevenis op zich. Augustin en Nieve (de ouders) zijn echte schatten maar spreken nada engels.. Gelukkig kon Kyle er al wat van en we maakten een boekje waarin ik woordjes die ik tegenkom teken en benoem, handig spul. 's Avonds nam de broer ons mee op restaurant waar we een soort van pizza aten en het plaatselijke bier proefden (Eerste keer en laatste keer, we waren de AFS-regels even vergeten ;-)). Ik zou nog 1 nacht bij hen blijven en daarna gingen zij mij naar Nueva Esperanza bij mijn gezin brengen op ongeveer 30km van hun thuis. (Nueva Esperanza ligt in het oosten bij Brazilië, en niet in het Zuiden bij Argentinië zoals we in België dachten..) Toen het momemt er dan eindelijk was had ik eigenlijk wel spijt dat ik al afscheid moest nemen van hen want het was er supergezellig, maar ik popelde ook van ongeduld om mijn eigen familie te ontmoeten!
En daar gingen we dan, onderweg nog tegen iets gereden, iets groots en levends maar we weten niet wat want we reden even terug en zagen niets.. En dan waren we eindelijk aan de Calle Lapacho, mijn straat, mijn thuis. Blijkbaar een notariaat, mijn mama is notaris. Ze leidden mij even rond en ik nam alles in me op.. hier zou ik de komende 11 maanden mijn leventje leven. En toen we de zusjes aan school gingen afhalen was de dag pas echt compleet.. het zijn schatjes van kindjes en vanaf nu ben ik hun grote held :-D

 Ik ga proberen nog enkele fotoos op de fotopagina te zetten maar ik beloof niets... Ik ben daar nu wel een uurtje (of 2) zoet mee ;-)

Hou jullie goed daar in het verre België!
De dikste knuffels ooit,
Maureen

Ps: Jasmien, je zinnetje had succes in de luchthaven, we hebben een vrouw in de slappe lach gekregen ;-D ""una cabra se comio mi pasaporte"" (de verbeterde versie)
Ps2: Marion, trek het je niet aan ;-)
Ps3: Mijn gastpapa is superenthousiast over mijn site en zat ook een hele tijd mee te lezen, zonder er één woord van te verstaan natuurlijk :-) Ik moest elke reactie zin voor zin vertalen van hem, hihi.

Mijn Familie !!!

Dit is ongeveer de eerste computer die ik tegenkom en een beetje wil meewerken... Ik stuur zo vlug als mogelijk meer informatie maar we zijn hier al superlang aant proberen om deze foto erop te krijgen (de pc's zijn hier heel traag, heel heel traag, zelfs deze)... Wat ik al kan zeggen is dat alles prima met me gaat :-)

Hasta Luego

Kriebels, kriebels en nog eens kriebels... Ik dacht dat ze al even geleden hun hoogtepunt hadden bereikt maar sinds kort blijken ze exponentieel toe te nemen ;-) echt niet normaal..

Beneden staat mijn volgepropte trekrugzak al rustig te wachten op de 'grote dag' ... hij is eindelijk klaar. 20 kg als maximum, echt niet veel dacht ik, maar ik heb het gehaald, ik zit aan slechts 18 kg!
Nu nog alleen mijn plakboek afmaken, een soort van reportage over mijn leven hier in België; Leuven, een paar andere steden, de kust, de ardennen, typische Belgische dingen en natuurlijk ook allerlei fotoos... t'is echt mooi aant worden.
Ahja, ik heb kadootjes gekocht voor mijn gastgezin: voor mijn gastzusjes bellenblaas, voor mijn gastpapa een trappist (is nu met de nodige zorg ingepakt..) en voor de gastmama leonidas-pralines natuurlijk ;-) Ik heb nog steeds hun dossier niet gekregen, wel spijtig natuurlijk maar dat maakt het ook nog zoveel spannender hé: nu stap ik echt richting totaal onbekende... (weer een dosis kriebels erbij)

Nog ongeveer 34 uur en mijn vlieger verlaat de vertrouwde Belgische bodem! Ik ga dan ongeveer 30 uur onderweg zijn vooraleer ik in Asuncion, de hoofdstad van Paraguay, aankom... Mijn vluchten in plaatselijke tijden:

1.) UA951: BRUSSEL 2aug12:10 - WASHINGTON DC 2aug14:49

2.) UA847: WASHINGTON DC 2aug21:45 - BUENOS AIRES 3aug09:20

3.) PZ702: BUENOS AIRES 3aug11:10 - ASUNCION 3aug12:00

Als we dan eindelijk in Asuncion aangekomen zijn begint er het 'Arrival Orientation Camp' (zo'n 3 dagen) samen met de mensen van over de hele wereld die ook met AFS naar Paraguay trekken... En daarna worden we aan ons gastgezin overgeleverd... Ik ben benieuwd :-)

Laat het avontuur beginnen!!!

Toen ik wat eerder vandaag met papa's fietsje vrolijk naar de jj records aan het rijden was om eindelijk mijn ticket voor Dour te gaan halen, heb ik het geweldige idee gehad om te proberen af te stappen terwijl die fiets nog vooruitging (belangrijk om te weten: papa's fiets is een mannenfiets...) , zou superhandig zijn als ik dat kon, dacht ik, maar neen, mijn poging liep anders af als gepland... Mijn flodderbroek bleef haken achter het zadel met als gevolg: Maureen met fiets en al plat op de parijsstraatse asfalt... IK ZIT IN DE GIPS... Ojee, stel je voor.. ik 3 dagen met een ingegipst been omhoog waar ik niet mag op lopen.. frustrerend... maar het kon erger zijn moet je jezelf dan voorhouden...(In het beste geval ben ik er binnen een week al vanaf... 'al'...)

Maar daarnet kreeg ik een serieuze beloning voor m'n lijden: ik vond een mailtje met als titel 'GASTGEZIN' in mijn mailbox! (Er zit nog geen volledig dossier bij, dat gaan ze blijkbaar nog sturen, maar wel oppervlakkige informatie..)

Hou je vast, hier komen ze:
Mama: Lidia Vega Cubilla (1970)
Papa: Gustavo Almada Gonzalez (1968)
Dochter: Ana Almada Vega (1998)
Dochter: Maria Almada Vega (2001)

En ze wonen in het dorpje 'Nueva Esperanza' (jammergenoeg laat onze goede vriend Google ons hiervoor in de steek...)

Ik ben zóó blij, en dat maakt mij nog zoveel meer zenuwachtiger om te vertrekken... 2 augustus waar blijf je?

Ik heb hier een beetje vanalles bijeengeknutselt en zo tot deze blog gekomen die in de loop van het volgend schooljaar gaat dienen om mijn ervaringen en digitale kiekjes met jullie mee te delen! Ik ga proberen mij er zo goed mogelijk aan te houden en regelmatig wat nieuwtjes te posten... (van zodra ik daar een cybercafé gevonden heb ;-))

Na alle voorbereidingen met AFS (wegwijsweekend, oriëntatieweekend, -dag, landeninfodag,...) begint mijn grote avontuur pas echt op 2 augustus, de dag waarop ik vanaf Zaventem met de vlieger naar mijn thuisland-voor-de-komende-11-maanden trek.. En die dag komt steeds sneller dichterbij!

Ondertussen zit ik hier nog volop te genieten van mijn laatste belgische momenten.. en hou ik elke dag vol ongeduld mijn brievenbus en mailbox in de gaten in de hoop om eindelijk wat te horen over mijn gastfamilie!

Ik hou jullie op de hoogte...